0
20 augustus 2025

2025-08. Optimisme ronduit, Seizoen heropstarten?

Natuurlijk ben ik geen dokter, geen opleiding gehad in die richting. Moet op dat gebied natuurlijk altijd luisteren naar de mensen die daar wel voor gestudeerd hebben en zeker zijn van hun zaak. Mij is verteld dat ik 6 weken mijn voet niet mag belasten. Dat ik voorzichtig moet blijven. De breuken de tijd moet geven om te herstellen. Maar ja, ik ben Frank. De optimist. Ik kan in ieder geval zeggen dat alles naar wens verloopt en dat ik nu zelfs nog voorzichtiger moet zijn dan vlak na de operatie. Hoe dat zit, lees je hieronder….

Bruggen te Denemarken

Ja, ik geef toe. Ik ben wellicht het meest eigenwijze persoon dat hier op de aardkloot rondloopt. Ik kan het gewoonweg niet hebben dat ik geen donder kan ondernemen. Dat ik gehouden ben aan de woorden van de medici. Dat ik niet mag doen waar ik zoveel zin in heb. Niet werken, niet ijsjes verkopen en nog veel meer van ‘’niet”.

We zijn net terug van een vakantie te Zweden. Een prachtige week. Met een wel heel bijzonder toetje, waarover later meer. We vertrokken een goede week terug op zondag naar Smaland. Smaland is een regio welke gelegen ligt in het zuiden van Zweden. Smaland is, zo wordt gezegd, een goede afspiegeling van wat Zweden te bieden heeft. En het moet gezegd; mijn verwachtingen kwamen geheel uit. Het beeld dat ik heb van Zweden kwam hier helemaal terug. Prachtige bossen, landschappen en omdat wij vlak bij zee zaten, mooie vergezichten over het door de diepblauwe lucht gekleurde blauwe zeewater. Ook de rode Scandinavische huisjes deden mee het beeld te versterken. Het weer in de week was geweldig! We hebben slechts één dag gehad met wat bewolking, welke niet hinderlijk aanwezig was. Het was toen juist wel lekker omdat de thermometer ruim 30 graden aanwees. Wel was het die dag benauwd. Verder was de lucht steeds strakblauw. De temperatuur op die ene dag na rond de 25 graden of iets meer. Wel koelde het ’s avonds snel af. Buiten zitten kon eigenlijk niet meer. Ook werd het vroeg donker. Om 21 uur was het al bijna donker.

Wij zijn eerstens met ons tweeën afgereisd in een huurauto. Later zou mijn jongste zoon zich met twee vrienden bij ons aansluiten. Zij hadden mijn auto in gebruik. De huurauto was een automaat waarmee ik bij grote vermoeidheid van mijn vrouw (die moest rijden), eventueel kon overnemen. Tenslotte is mijn linkerbeen gebroken en gebruik je in een automaat slechts het rechterbeen. Navraag bij het huurbedrijf gaf ons die mogelijkheid.

De rit naar Zweden verliep in twee etappes. Omdat mijn vrouw niet alles in 1 keer wilde rijden hadden wij een tussenstop op de helft. Het was in die hotelkamer (op de begane grond) dat ik voor het eerst kon douchen sinds de val uit mijn foodtrailer. Heerlijk was dat! De volgende dag reden wij in één keer naar ons vakantieadres. Het huisje deed echt Scandinavisch aan. Een in met blauwe verf verpakt houten huis, waar genoeg ruimte was voor de vakantiegangers. Een slaapkamer op de begane grond was natuurlijk erg fijn. De douche was ook beneden. Ook weer fijn voor een medisch geval als mij. Een prachtige en grote tuin deed de zaak completeren. De honden konden door de omheining ervan vrijuit bewegen. Prachtig om ze samen te kunnen zien spelen.

Fotos omgeving

Joeri bijna bij finish

Het gebied waar wij ons ophielden laat zich het beste omschrijven als licht glooiend, gevuld met veel landbouw en nog meer bos. Gelegen aan de Oostzee. In de bossen lopen de meest uiteenlopende wilde dieren. Er komen naast veel andere kleine bekende dieren als vossen, dassen en ga maar zo door, veel herten, maar ook elanden en zelfs beren voor. Die beren had ik daar niet verwacht, moet ik eerlijk zeggen. Natuurlijk weet je dat beren in dit gebied een vrij zeldzaam verschijnsel zullen zijn, maar het laat onverlet dat je in een bos wel voorzichtig dient te blijven. Dus bij elk bezoek aan een woud, waren wij best wel wat op onze hoede haha. We hebben veel getoerd in onze huurauto. Omdat ik niet kan lopen moest ik veelal foto’s vanuit de auto maken. Het was ook gelijk een beperking die mij steeds meer tegen begon te staan. Mijn vrouw hoorde mij vaker dan eens zeggen; : “Ik kan ook niks! Dit is geen vakantie!” Ik maak graag foto’s, leg graag vast wat mooi is. En nu kon ik dat niet. Waardeloos! Maar nu thuiszittende heb ik deze vakantie toch behoorlijk in mijn hart gesloten. Wat een mooi land is dit! En wat een mooi weer hebben wij gehad. En dan kwam daar ook nog wat moois bij!

Want hoe mooi is het dat je zoon, die maandenlang in training was, alles ervoor opzijgezet heeft, zijn eerst echte vuurdoop zou krijgen en dan ook nog eens resultaat zou gaan boeken. Wat een klasbak. Wij zijn namelijk voor hem naar Zweden afgereisd. Natuurlijk ook om zelf Zweden te ervaren. Hoewel wij er al eens geweest waren, was dit toch meer Zweden als de vorige keer. Maar zoon Joeri zou voor het eerst een Iron Man gaan doen. Iron Man is een organisatie welke triatlons organiseert. De Iron Man te Kalmar en de deelname van Joeri, was dan ook de eigenlijke reden van ons bezoek aan Zweden. Wij als ouders wilden persé Joeri aanmoedigen bij zijn eerste zware wedstrijd.

Iron Man is; 4 kilometer zwemmen (open zee), dan 180 kilometer fietsen, gevolgd door het laatste onderdeel; 42 kilometer hardlopen. Joeri deed het! In 12 uur! Blije zoon, zeer trotse ouders! Ik heb genoten van de dag. Ik heb hem gevolgd. Eerstens was ik op het parcours met een opvouwbare scootmobiel, geleend van mijn zus. Daarna in het vakantiehuis, omdat het mij te druk was om met diezelfde scootmobiel tussen het kijkpubliek te manoeuvreren. Opnieuw een voorbeeld van mijn beperking. Jammer was het wel dat ik er niet bij kon zijn toen Joeri over de finish kwam. Ik volgde het allemaal in afzondering op mijn vakantieadres via de app waarop ik precies kon zien waar hij liep. Mijn vrouw en zijn vrienden, waarvan er eentje ook de Iron Man had gedaan, waren ter plekke en maakte foto’s en filmpjes van zijn laatste meters.

Als vader was ik supertrots op mijn jongen. Maar ik was in mijn eentje op het vakantieverblijf wel wat weemoedig omdat ik niet daar kon zijn waar ik wilde zijn. Ik begreep later dat mijn zoon nog aan zijn moeder had gevraagd waar zijn vader was. Dat doet wel pijn. Maar uiteraard begreep hij dat ik er door de grote drukte niet bij aanwezig kon zijn.  Later heb ik hem kunnen uitleggen dat ik met de beschikbaar gestelde app nauw verbonden was met zijn voortgang en dat ik op het terras van het zomerhuisje heb lopen schreeuwen om aan te moedigen en heb staan juichen toen hij binnen was. Zelfs moest huilen omdat ik zo trots was! Mensen die daar in de buurt wonen moeten hebben gedacht dat ik gek was. Maar dat interesseerde mij geen enkele moer. Mijn zoon was bezig met een zeer bijzondere prestatie en dat was alles wat ertoe deed.

Dagen erna was de vakantie voorbij en pakten wij onze spullen weer in. Nog een beperking was dat ik niets kon inpakken, niets kon schoonmaken, niet kon helpen. Dat is zo frustrerend. Mijn zoon startte maandagochtend de reis rond 07.30 uur. Wij zouden een uur later vertrekken. Omdat mijn vrouw erg vermoeid was van de verzorging van mij, bood ik aan het eerste deel van de reis te rijden. Kon ik eindelijk wat doen! Na 600 kilometer zat ik echter nog steeds achter het stuur. Voelde mij beresterk. Ik besloot te blijven zitten. Die andere 500 kilometer kon ik ook nog wel aan. En na het tanken (moest vrouwlief doen, want dat kon ik door het been niet) reed ik het overige deel van de rit ook naar huis. Rond half 8 in de avond stond de huurauto na te puffen van de 1100 kilometer reis. Mijn zoon was een kwartiertje eerder thuis.

Het was een mooie vakantie, mooie dingen gezien, prachtige prestatie van mijn zoon, het doel van onze reis en mooi weer gehad. Ik ben eveneens goed uitgerust. Ik durf te stellen dat dit mij bijzonder heeft geholpen eerder terug te zijn dan ik zelf had verwacht.

Mijn been had het na de heenreis nog zwaar gehad. Het werd dikker met de dag, veel vocht. Op het vakantieadres had ik soms het idee dat het geen goed idee was geweest te reizen, maar daar kom ik nu op terug. Want dan mag mijn been wel dik geweest zijn, ik ben wel even weggeweest, wel even iets anders gezien dan mijn medipoint bed. En nu terug heb ik een been dat veel beter aanvoelt dan voor de vakantie. Sterker nog; ik moet oppassen dat ik niet al op mijn been ga lopen. Zo goed voelt het aan. Daarbij komt natuurlijk ook het gevoel dat ik echt wel even de kop vrij heb kunnen maken. Dat gevoel werd nog verder aangesterkt door die prestatie van mijn zoon. Ik blijf erbij, dat is toch ook knap? En daarom ook logisch dat het mijn goede gevoel versterkt? Daar ben ik mijn zoon dan ook dankbaar voor.

Nu staan wij voor het evenement “Help Frank van zijn voorraad ijs af”. Aanstaande zondag. Met een signeersessie van mijn kinderboek. Maar stiekem denk ik dat het allemaal toch nog zover gaat komen dat ik dit jaar nog de wijken weer inga. Dat het allemaal erg heeft meegezeten met het herstel. Natuurlijk weet ik dit pas na het controle bezoek bij de arts welke mijn been weer aan elkaar heeft geschroefd. Maar dat het goed gaat staat als een paal boven water. Ik genees kennelijk sneller dan men had verwacht. Maar het betreft hier wel mijn gevoel. Op 4 september zal ik horen wat ik denk. Geloof mij maar, ik kom er weer aan!!!

Voor nu ben ik nog aangewezen op hulp. Nog steeds. En met een scootmobiel kom ik nog wel ergens. Na 4 september zal ik weten of mijn huidige gevoel op waarde mag worden bepaald. Maar mijn gevoel laat mij nooit in de steek en dus mik ik op een rentree eind september – begin oktober of wanneer het kan sneller dan dat!

Ik kan niet wachten!!!

Tot gauw!

Frank Boereboom

Email; dfdboereboom@planet.nl